Stynka

ichtiologia

Stynka żyje w pelagicznej strefie słabo zeutrofizowanych jezior, wysłodzonych zatokach morskich oraz przyujściowych odcinkach rzek. Dojrzałość płciową osiąga w drugim, roku życia. Na terenie Polski trze się w marcu i kwietniu, składając ikrę w miejscach piaszczystych na płyciznach przybrzeżnych. Odżywia się planktonem zwierzęcym. Z całej ichtiofauny zasiedla ona najgłębsze partie wody. Należy do ryb małych i krótko żyjących. Najstarsze z osobników złowionych w Polsce miały 7 lat i długość całkowitą 21 cm (Klucze 1962). Przeciętna jej długość wynosi około 10 cm. Po przeżyciu drugiego roku śmiertelność wśród stynek jest bardzo duża. Osobniki starsze spotyka się rzadko. Stynka odgrywa, z rybackiego punktu widzenia, istotną rolę jako konkurent pokarmowy sielawy oraz drapieżnik niszczący jej ikrę i wylęg. Jednak jej odłowy mają niewielkie znaczenie. W latach 1953—1964 rocznie wahały się od 12,9 do 199,2 ton (Korycki 1966). Większa intensywność eksploatacji może zmniejszyć jej niekorzystne oddziaływanie na populację sielawy.
Polecamy