Pstrąg tęczowy

ichtiologia

Pstrąg tęczowy został sprowadzony do Europy z Ameryki Północnej. Rozród odbywa od lutego do maja, choć wyselekcjonowane szczepy mogą rozmnażać się w jesieni. Samce dojrzewają płciowo po ukończeniu drugiego, a samice — trzeciego roku życia. W Polsce gatunek ten jest obiektem chowu i hodowli w ośrodkach zamkniętych. W wodach otwartych praktycznie nie występuje; sporadycznie odławiane osobniki pochodzą z zarybiania. Podstawowy pokarm tego pstrąga jest pochodzenia zwierzęcego. Właściwie żywiony w pierwszym roku życia osiąga od 10 do 20 cm długości, a w trzecim około 30 cm. Wyselekcjonowane szczepy tarła jesiennego produkuje się stosując zimową inkubację i podchów narybku w wodzie podgrzanej (Goryczko i inni, 1978). W końcu marca uzyskać można tym sposobem narybek o średniej masie ok. 2 g. Umożliwia to poważne skrócenie cyklu produkcyjnego i uzyskanie w ciągu roku ryb towarowych. Wielkie rozmiary produkcji pstrąga na świecie spowodowały wzrost zainteresowania chowem i hodowlą tego gatunku w Polsce. W 1977 roku wyprodukowano u nas 408 ton pstrągów, a w 1978 roku ponad 800 ton. Oprócz typowych obiektów stawowych, wzorem niemieckim (Wurzel 1968) rozpoczęto początkowo na terenie północno-zachodnim, a następnie w pozostałych częściach kraju, używać do tego celu sadzów umieszczonych w jeziorach i zbiornikach zaporowych. Zgodnie z istniejącymi przepisami, prowadzenie chowu tym sposobem wymaga uzyskania pozwolenia wodno-prawnego. Należy przy tym dysponować wodą o odpowiednich parametrach fizycznych i chemicznych. Na przykład zawartość tlenu w takiej wodzie nie powinna spadać poniżej 80% (Wojno i Tucholski 1977). Temperatura nie może przekroczyć 27°C. Woda nie powinna również zawierać zanieczyszczeń. Wskazywano, że najbardziej odpowiednie do takiego chowu są jeziora o niskiej żyzności, stosunkowo wąskim pasie litoralu i powierzchni od 50 do 150 ha. Należy jednak zwracać uwagę, że ten system chowu prowadzi do zanieczyszczenia jezior, toteż poza szczególnymi przypadkami nie powinno się go rozpowszechniać. Tam, gdzie jest to realizowane, sadze umieszcza sdę wzdłuż pomost. Powinny one być wykonane z tkaniny sieciowej o wymiarach oczek dostosowanych do wielkości produkowanych ryb. Sadz o wymiarach 3X2X3 m, wystający 0,7 m nad powierzchnię wody, obsadza się narybkiem w zagęszczeniu wynoszącym, w zależności od jego masy, na l3 wody: 20—30 g —  450 szt. 10—20 g — 650  „ 5—10 g — 1000  „ Narybek po pierwszym roku podchowu na okres zimy zagęszcza się do 15—25 kg na każdy m3 wody. Metoda ta, zastosowana pierwszy raz w NRD, wskutek stałego ruchu ryb w dużym zagęszczeniu nie dopuszcza do tworzenia się lodu na powierzchni wody, choćby całe jezioro było pokryte jego warstwą do 50 cm grubości (Dersinske 1971). W drugim roku narybkiem obsadza się sadze tuczowe sporządzone z tkaniny sieciowej o wymiarach oczek 12 mm, w obsadzie 100 szt. narybku na 1 m3 wody. Produkcja zim3 objętości sadza powinna wynosić 20—30 kg masy pstrągów konsumpcyjnych (Steffens, Menzel 1976). Podnoszeniu się temperatury wody powyżej górnej granicy zakresu wartości optymalnych (20°C) zapobiega się pompując do sadzów wodę o niższej temperaturze, pobieraną z dolnej warstwy epilimnionu. Podczas całego wychowu ryb w sadzach stosuje się żywienie pełnowartościowymi mieszankami paszowymi w postaci suchych granul o wielkości dostosowanej do rozmiarów ryb. Na 1 kg przyrostu ciała ryb zużywa się od 1,3 do 2,2 kg takich pasz. Na wyprodukowanie 1 kg pasz granulowanych potrzeba ok. 5 kg surowców pochodzenia zwierzęcego, takich jak ryby, odpady rzeźne itp. W celu zmniejszenia stopnia zanieczyszczenia wody resztkami pasz stosowanych w żywieniu pstrągów oraz ich odchodami podejmowane są próby wypompowywania ich co 1—3 tygodni z lejów zbiorczych umieszczonych pod sadzami. W ten sposób na każdy kg przyrostu ryb uzyskuje się 3,8 1 gnojowicy.
Polecamy