Pozyskiwanie i przetrzymywanie tarlaków

ichtiologia

Wybór sposobu i miejsca pozyskiwania tarlaków zależy od ich gatunku, rozmieszczenia i zagęszczenia w zbiorniku. Każdy z gatunków ma swoisty sposób, czas i miejsce odbywania rozrodu, toteż w każdym przypadku pozyskiwanie przeprowadza się inaczej. Tarlaki reofilnych ryb łososiowatych (pstrąg, troć) pozyskiwane są najczęściej w okresie jesiennym za pomocą agregatów prądotwórczych i po złowieniu przetrzymywane w basenach lub stawach aż do chwili osiągnięcia przez nie dojrzałości płciowej (Schoennett, Gęsicki 1957). Sielawę, której liczebność jest stosunkowo duża, odławia się w okresie rozrodu wontonami, a ikrę pozyskuje tylko od osobników dojrzałych. Sieję i pelugę odławia się w jesieni również wontonami, przetrzymuje w sadzach lub basenach i pozyskuje ikrę w miarę uzyskiwania przez ryby dojrzałości. Szczupaka najłatwiej jest odławiać narzędziami pułapkowymi i przetrzymywać w basenach. Do połowu tarlaków sandacza używa się zarówno narzędzi stawnych jak i ciągnionych, a potem przetrzymuje się je w stawach łub zagrodach. Wszelkie manipulacje z tarlakami (wybieranie z sieci, przenoszenie, przetrzymywanie) muszą być bardzo ostrożne. Niewielkie uszkodzenia lub duże zmęczenie ryb nie pozwala na dłuższe ich przetrzymywanie. Ryby okaleczone szybko opanowuje pleśniawka i nawet kąpiele w zieleni malachitowej nie mogą temu całkowicie zapobiec. Już w czasie przeglądania tarlaków należy zwrócić uwagę na ich stan zdrowotny, a przede wszystkim na wygląd skrzel i skóry.'W razie stwierdzenia obecności pasożytów (zwłaszcza przywr) u tarlaków gatunków odbywających tarło w sposób naturalny (np. sum), konieczne jest zastosowanie kąpieli ryb w roztworze dwuchromianu potasowego i azotanu amonowego. Sadze, dreble i zbiorniki do przewożenia i przetrzymywania tarlaków muszą być odpowiednio przygotowane. Ich powierzchnie wewnątrz muszą być gładkie, bez nierówności i zbyt dużych szczelin. Czas przewozu tarlaków z miejsca połowu do punktu przetrzymywania powinien być ograniczony do niezbędnego minimum. W typowych sadzach wmontowanych w łodzie można jednorazowo przewozić około 15 kg masy tarlaków szczupaka lub lina, 8 kg siei albo około 5 kg sandacza. W dreblach ciągniętych za łodzią ilości te mogą być nawet kilka razy większe. Tarlaki reofilnych ryb łososiowatych przetrzymuje się czasem nawet przez kilka miesięcy w zagrodach rzecznych. Do przetrzymywania ich przez krótszy czas najlepsze są sadze ustawiane na przepływie. Głębokość zanurzenia sadzów z tarlakami siei powinna wynosić około 2—3- rn, sandacza 1,5 m, a dla innych gatunków może być płytsza. Czas przetrzymywania siei, pelugi i szczupaka nie powinien przekraczać 10 dni,a sandacza 1—2 dni. Na 1 m3 sadza wprowadza się około 25 kg siei, 10 kg sandacza albo 25 kg szczupaka. Samce i samice przetrzymuje się oddzielnie. Ze względu na przepływ wody sadz z samicami powinien stać przed sadzem z samcami. Stopień dojrzewania tarlaków kontroluje się codziennie, wycierając osobniki dojrzałe.
Polecamy